Dialogue

What do you usually have for breakfast?

I have eggs and a cup of milk.

Do you like a cup of tea with a cake?

Oh,yes.I like it very much.

Реклама

Իմ մասին

Իմ ծննդյան վայրի հետ շատ հետաքրքիր պատմություններ  կան: Կրիստոֆոր Կոլոմբոսը 17-րդ դարում առաջին անգամ  Վիրջինիա նահանգ գնաց և Հայտնաբերելով Ամերիկան, չնայած որ ինքը գիտեր, թէ Հնդկաստան է հասել: Այդ պատճառով էլ տեղացիներին հդիկներ անվանեց:

Այժմ ես ապրում էմ Երևան քաղաքի Ֆուչիկ փողոցում: Երևանը ամենահին քաղաքներից է: 2018թ-ին այն կդառնա 2800  տարեկան: Իսկ Ֆուչիկի փողոցը անվանել են եվրոպացի գրող Յուլիոս Ֆուրիկի անունով: Իմ փողոցում ամենագեղեցիկ վայրը Արգենտինական այգին է: Ես սիրում եմ իմ քաղաքը և այն բակը, որտեղ ապրում եմ:

Աշխարհի ամենալավ, ամենահոյակապ, ամենահրաշալի պապիկները

Յան Պաուլ Սխուտեն և Կեյս դը Բուր

Հայկը ունի երեք պապիկ: Երեքն էլ նույն տան մեջ միասին են ապրում: Դե, նա, իհարկե,
երեք տատիկ էլ ունի: Բայց տատիկները պապիկների ձեռքը կրակն ընկել, տեղափոխվել
են բոլորովին ուրիշ՝ հեռո՜ւ, շա՜տ հեռու մի տեղ՝ ոչ ավել, ոչ պակաս նույն փողոցի դիմացի
մայթի տուն:
Այս շաբաթ Հայկն իր պապիկների մոտ է մնալու:
Նրանց մոտից է գնալու դպրոց: Իսկ դպրոցը բավականին հեռու է: Դրա համար
պապիկները Հայկի համար հեծանիվ են հավաքել: Միայն թե հեծանիվը փոքր-ինչ
խարխուլ է:
— Հա՛յկ, — ասում է Անուշավան պապը, — տե՛ս, թե քեզ համար ի՜նչ ընտիր հեծանիվ ենք
հավաքել:
— Շնորհակալություն, — ասում է Հայկը, — բայց չէի ասի, թե ընտիր է: Անվադողերը ծակ են,
ղեկը թեք է, ակները ծուռ են, նստարանն էլ իսկի ամրացված չէ:
— Դե լավ, հա՜, — ասում է Մնացական պապը, — ես քո տարիքում շա՜տ ուրախ կլինեի
այսպիսի հեծանիվ ունենալու համար: Իմ հեծանիվի դողերը միշտ ծակ էին լինում:
— Դողե՞րը: Դողերից ես խոսում, — բացականչում է Պատվական պապը, — բախտավոր
երեխա ես եղել: Իմն իսկի դողեր չուներ, ակները փայտից էին, նստարանն էլ ոչ մի անգամ
ամրացված չէր լինում:
— Ձերը դեռ լավ է, — ասում է Անուշավան պապը, — իմ հեծանիվն ուներ փայտե, քառակուսի
ակներ, նստարան ընդհանրապես չուներ և ուներ ընդամենը մեկ ոտնակ:
— Պա՜հ, դա էլ է մեծ բան, — ասում է Մնացական պապը, — իմ առաջին հեծանիվն ակներ
չուներ: Հեծանիվ հո չէր, հեծան էր: Ամեն օր եղանի վրա ցատկոտում էի դպրոց:
-Երանի՜ քեզ, — ասում է Պատվական պապը, — մի քանի ամիս մի հեծանիվ ունեի,
ջարդուփշուր եղավ այնպես, որ նրանից միայն մի ժանգոտ ձող մնաց: Էդ ձողի վրա
ցատկոտելով դպրոց էի գնում: Իսկ դպրոցը երեսուն կիլոմետր հեռու էր:
— Ավելի մոտիկ դպրոց չկա՞ր, ի՞նչ է — հարցնում է Հայկը:
— Չէ՛, չկար, — ասում է Անուշավան պապը, — բայց կար ավելի հեռուն: Ես ամեն օր
քառասուն կիլոմետր գնում, քառասուն կիլոմետր ետ էի գալիս, մի քառակուսի, ժանգոտ
փայտե անիվի վրա:
— Քո գնալ-գալը խաղուպար է եղել, Անուշավա՜ն, — ասում է Մնացական պապը, — հո ինձ
նման լեռների վրայով չես գնացել դպրոց:
Պատվական պապը ծիծաղում է:
— Դու էդ փոքրիկ բլրակներին լեռներ անունն ես տալիս, հա՞: Մեր լեռների համեմատ
դրանք փոսե՜ր էին: Մեր դպրոցը երկրի ամենաբարձր սարի գլխին էր. տարին տասներեք
ամիս ձյուն էր նստած լինում:
— Ո՞նց թե, տարին տասներեք ամիս…, – զարմանում է Հայկը:
— Դե, լավ, հա…,– ասում է Պատվական պապը, — էդ լավագույն դեպքում: Հաճախ ավելի
երկար էր մնում:
— Էդքան բա՞ն: Երանի՜ քեզ, — ասում է Անուշավան պապը, — Երկրի ամենաբարձր սարն ես
ասում: Իմ դպրոցն Ուրալյան լեռների գլխին էր գտնվում: Ամռանն էլ այնտեղ երեսուն
աստիճան ցուրտ էր: Ժամերով ձյուն էի ճեղքում, որ դպրոցը գտնեմ:
— Ոչ թե երկրի, այլ աշխարհի՜ ամենաբարձր սարի մասին էի խոսում, — վրա է բերում
Պատվական պապը,-իսկ այնտեղ, երբ կանգնում էի ոտնաթաթերիս վրա, ձեռքս հասնում
էր լուսնին: Ու դեռ տունդարձի ճամփան էլ էր ելնում սարնիվեր:
— Այո, տղաս, մեր ժամանակ այդպես էր, — Հայկին է ասում Պատվական պապը: — Ամեն
առավոտ ես ժամը հինգին էի վեր կենում, որ հասցնեի թերթերը բաժանել:
— Երանի քե՜զ, կարգին փափուկ կյանք ես ունեցել, — բացականչում է Անուշավան պապը, —
ժամը հինգի՜ն: Ինձ համար, մինչև հինգը քնելը արքայություն կլիներ: Ես գիշերը երկուսին
տասնհինգ պակաս էի վեր կենում, որ թերթերը տանեմ, հասցնեմ թերթ բաժանողներին:
-Երանի ձե՜զ, — ասում է Մնացական պապը, — տեղը տեղին քնել եք: Ես թերթերի
գործարանում էի աշխատում ու դեռ քուն չմտած արդեն վեր էի կենում:
— Ամենատհաճ բանն այն էր, որ մեկ-մեկ անձրև էր գալիս, — ասում է Անուշավան պապը:
— Մեկ-մե՞կ, — հարցնում է Պատվական պապը:
Անուշավան պապը օրորում է գլուխն ու ասում՝
— Մեզ մոտ անձրև ամեն օր էր գալիս: Նարնջի չափ խոշոր կաթիլներով:
Մյուս պապիկները լռում են: Ի վերջո Անուշավան պապը կանչում է՝
— Ուզում եմ ասել՝ ձմերուկի չափ կաթիլներով էր գալիս:
— Այդքան բան, հա՞, — ասում է Մնացական պապը, — մենք դա անձրև չէինք էլ համարի: Ես
դպրոց գնալիս միշտ մի խողովակ ու դիմակ էի վերցնում հետս: Ու երբ թաց գուլպաներս
քամում էի, հատակը ծայրից ծայր թրջվում էր:
Պատվական պապը բարձր ձայնով հորանջում է:
— Երանի՜ ձեզ: Իսկ ես, երբ անձրևաջուրը ականջիցս դուրս էի թափում, ամբողջ
դասասենյակն էր հեղեղի մեջ կորչում:
— Այդքան բան, հա՞, — որոտում է Մնացական պապը, — հա՜-հա՜-հա՜, փափկակենցա՜ղ:
Այնտեղ, որտեղ ես ականջիցս ջուր եմ թափել, գետ է գոյացել, անունն էլ՝ Դանուբ:
— Դանո՞ւբը, — բացականչում է Հայկը, — Եվրոպայի ամենամեծ գետն է Դանուբը:
— Ճիշտ ես, — ասում է Մնացական պապը, — Այդ օրվանից ամենամեծն է:
— Իմ ճանապարհի ամենավտանգավոր մասը ջունգլիներով էր անցնում, — ասում է
Պատվական պապը, — հո ճանապարհ չէր, ավազակների դարան էր: Իսկ պաշտպանվելու
համար ունեցած-չունեցածս խաղալիք ատրճանակ էր:
— Այ քե՜զ բան, — բացականչում է Հայկը, — ավազակնե՜ր:
— Դե, — ասում է Պատվական պապը, — տասից ավել չէին լինի:
— Խաղալիք ատրճանա՞կ, — հարցնում է Անուշավան պապը, — Այ, մա՜րդ: Երանի իմ ձեռքի
տակ էլ նման մի բան լիներ: Իմ դպրոցի ճամփան օվկիանոսով էր անցնում: Նավակիս վրա
հարձակվող ծովահեններին քշելու համար ես իմ սարքած փայտե սուրն էի գործածում:
— Իսկ ծովահենները…, — ասում է Հայկը:
— Նրանք ատրճանակներ ու թնդանոթներ ունեին, հետն էլ միաչքանի էին, — ասում է
Անուշավան պապը: — պատկերացնո՞ւմ ես:
— Այդքան բան, հա՞: Երանի ձե՜զ, — ասում է Մնացական պապը, — Հյուսիսային բևեռն
անցնելուց հետո ես ամեն օր թաթարների մի ամբողջ կատաղի բանակի հետ էի
հանդիպում: Տանկերով ու թնդանոթներով: Իսկ ես նրանց փաթաթած տետրով էի հաղթում:
— Ամե՞ն օր, — հարցնում է Հայկը:
— Օրը երկու անգամ, — ասում է Մնացական պապը, — մի անգամ դպրոց գնալիս, մի անգամ
էլ՝ վերադառնալիս:
— Այդպես է, Հա՛յկ, — ասում է Պատվական պապը, — բայց դե, ինչ էլ լիներ, դպրոց էինք գնում:
Հիշում եմ՝ շաբաթներ շարունակ դպրոց էի գնում կոտրված ոտքով ու երբ վերջապես
հասնում էի, ուսուցչուհին ասում էր. «Դե՛, երեխաներ, արդեն երեքն անց կես է: Մինչ
վաղը»:
— Կոտրված ոտիկով, — ծիծաղում է Անուշավան պապը, — պա՜հ, պա՜հ պա՜հ: Այդքան բա՞ն:
Մի անգամ ես դպրոց եմ գնացել երկու փշրված ոտքով, տասնինը կոտրված կողով ու
քառասունվեց աստիճան ջերմությամբ: Ու երբ վերջապես հասա դպրոց, տեսա ցուցանակ,
որի վրա գրված էր. «Արձակուրդի պատճառով փակ է»:
— Է՜հ, — փնչացնում է Մնացական պապը, — ուրեմն իմ համեմատ բողկի պես առողջ ես եղել:
Ես ոտքից գլուխ ջարդուփշուր եղած էի: Ու դեռ մի բան էլ կարմրախտ, խոզուկ, ջրծաղիկ,
կարմրուկ ու թոքաբորբ ունեի, չհաշված, որ նշիկների վիրահատություն էի տարել: Բայց և
այնպես դպրոց գնացի: Հասնեմ տեղ, ի՞նչ պարզվի՝ դպրոցի տեղում ավտոկայանատեղի են
սարքել:
— Այո, Հայկ, — ասում է Պատվական պապը, — դրանք ուրիշ ժամանակներ էին:
— Ճիշտ է, Հայկ, — ասում է Անուշավան պապը, — դրանք շատ ուրիշ ժամանակներ էին:
— Իրոք որ, — ասում է Մնացական պապը, — այսօրվա երեխաներդ մեր համեմատ շա՜տ
փափուկ կյանքով եք ապրում:
— Հերիք եղավ, բոլ եղավ. վերջ դրե՜ք ձեր փուչ պատմություններին, — բացականչում է
Արմենուհի տատիկը:
Նա ամեն ինչ լսել ու ջղայնացած մոտենում է պապիկներին:
— Հերի՞ք չէ պահեք երեխային: Դպրոցից ուշանում է:
— Իրոք, — ասում է Տիգրանուհի տատիկը, — ո՞վ է հավատում ձեր հեքիաթներին:
— Դու գնա՜ դպրոց, Հա՜յկ, շուտ արա՜, — ասում է Մաքրուհի տատիկը, — ուշանում ես…
— Չեմ ուշանա, — ասում է Հայկը, — կարճ ճանապարհ գիտեմ: Այդ ճանապարհով որ գնամ,
հաստատ չեմ ուշանա:
Եվ Հայկը ճանապարհ է ընկնում:
Երբ Հայկը հասնում է դպրոց, ուսուցչուհին դռան մոտ սպասում է նրան:
— Ըհը, Հայկ, — ասում է ուսուցչուհին, — լավ էլ ժամանակին ես հասնում:
— Ես, պապիկներիս մոտ եմ մնում, — ասում է Հայկը, — նրանք քաղաքից բավականին հեռու
են ապրում: Լավ է, որ ինձ համար հեծանիվ են հավաքել:
— Ի՜նչ, — բացականչում է ուսուցչուհին, — այդքան երկար ճանապարհը դրանո՞վ ես անցել,-
ուսուցչուհին մատնացույց է անում անիվը, որով Հայկը հասել է դպրոց,- դա՞ է հեծանիվը:
— Գիտե՜մ, գիտե՜մ,- ասում է Հայկը, — երանի ինձ: